Rozwój kolei pozwolił producentom na szybki transport towarów do wielkich metropolii. Ponieważ każdy owoc był oddzielnie owijany w papier, zaszła potrzeba opisywania w podstawowy sposób zawartości poszczególnych skrzynek. Dane takie zaczęły się pojawiać na dużych etykietach przyklejanych na krótszym boku drewnianej skrzynki używanej do transportu.

Nieco później, w połowie lat 50–tych popularne stały się pudełka wykonane z falistej tektury, materiału lżejszego i tańszego, który zastąpił drewniane skrzynki. Etykiety nie były już potrzebne, ponieważ informacje dotyczące zawartości, jakości i reklamy można było nanosić bezpośrednio na pudełka.

Większość etykiet amerykańskich, niektóre kanadyjskie i hiszpańskie zostały wykonane techniką podobną do litografii, natomiast włoskie etykiety wydrukowano z kilku kolorowych matryc.

Włoskie obiekty stanowią niewielką część wystawy; są tam niewyszukane rysunki, dalekie od charakterystycznej dla grafiki początku XX wieku elegancji, ale ich ikonografia jest prosta i zrozumiała dla wszystkich.

Na wszystkich pokazanych etykietach w tle zobaczymy góry; są to najczęściej Dolomity czy Etna, a na pierwszym planie dziewczęta o bujnych kształtach i prostej urodzie. Przyciągają uwagę, prowokują w umiarkowany sposób nigdy nie przekraczając pewnych granic. Można powiedzieć nawet, że nie są zbyt eleganckie. Nie mogły przecież konkurować z kupującymi na targu warzywa czy owoce gospodyniami.